Kραυγές...

Ίσως όλα να καταρρεύσουν αύριο ωστόσο αυτοί οι μήνες είναι υπέροχοι κι ας υπάρχουν ένα σωρό αντιξοότητες... Το μόνο που δεν ξέρω είναι ποιος από τους δύο είναι το "Τέρας" του Πάθους και πόσοι καθρέφτες μας ενώνουν... Το Ιδανικό στην αγκαλιά μου, η Ελευθερία στη ζωή μου και η Γαλήνη... Το μόνο που απομένει είναι η αποδέσμευση από μερικά "ασήμαντα" πραγματάκια...

Μια εικόνα που προβάλλεται από μακριά
Κάθε βράδυ η ανάγκη γίνεται παθιασμένος έρωτας
Καλύπτοντας τα κορμιά μας με δύναμη
Κι ο αέρας φυσάει μανιασμένος και παγωμένος

Άγγιξα τα χείλη σου με τα δικά μου
Κι η καταιγίδα ξέσπασε παντού μέσα μας
Μια υγρή φωτιά αιώνιας ένωσης μας λιώνει
Καθώς κατεβαίνω προς μια πηγή ζωής

Γευτήκαμε ξεχασμένα σπάνια συναισθήματα
Φτάνοντας στην άκρη της καταστροφής
Δύο νεκρά αστέρια που αναγεννιούνται
Για να δώσουν το φως τους για πάντα...

Είμαστε πάλι ψηλά, τα δώσαμε όλα
Κοιτάμε μια πόλη που χάνεται αργά
Μέσα σε ένα πέπλο από σύννεφα
Θαυμάζοντας το μεγαλείο μέσα μας...

Ένα αιθέριο πνεύμα και μια αιώνια φωτιά
Περιμένοντας την υγρή λύτρωση μάταια
Ένα οξύ που διαβρώνει τα πάντα γύρω μας
Ουρλιάζουμε μήπως ακούσουμε τις κραυγές..

Λιποθυμία....

Λιποθυμία η απόλυτη ελευθερία... Ένα εσωτερικό παιχνίδι του σώματός μου και για μερικές στιγμές η πολυπόθητη ευτυχία της απόλυτης λήθης... Η λύτρωση από ένα συνεχόμενο μοναχικό μαρτύριο υπερβολικής ανάγκης... Όμως ήταν στιγμιαίο και εξίσου μοναχικό αλλά ιδιαίτερα απρόσμενο και ευπρόσδεκτο... Η αιτία μάλλον άγνωστη όμως τα αποτελέσματά της είναι μια ένδειξη και ένα σημάδι για αυτά που ξέρω ήδη αλλά κανείς άλλος δε μπορεί να καταλάβει... Η ισορροπία έχει διαταραχτεί ανεπανόρθωτα και οι παρενέργειες δε λένε να κοπάσουν... Εξακολουθώ να ζαλίζομαι και να νιώθω την αδυναμία λίγο πριν από το σβήσιμο της λιποθυμίας όμως η αίσθηση δεν είναι τόσο ευχάριστη, τόσο παραδεισένια... Μακάρι να έμενα για πάντα εκεί ξαπλωμένος με τη συνείδησή μου σε ένα βαθύ λήθαργο, τα προβλήματα να κινούνται στη σφαίρα του φανταστικού και να υπάρχει μια μόνιμη αίσθηση πληρότητας σε ένα άδειο κορμί...Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν υπήρχε κανείς να με κρατήσει ή να μου ρίξει νερό ή να προσπαθήσει να με συνεφέρει όμως μίσησα τον εαυτό μου γιατί αντέδρασα με μια πλήρη διαύγεια τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια και κατάλαβα ακαριαία τι είχε γίνει χωρίς να έχω ανασύρει την ανάμνηση της λιποθυμίας... Εξάλλου το μόνο που θυμάμαι είναι μια προσπάθεια να στηριχτώ στον τοίχο και μετά σκοτάδι...Το κακό είναι πως φοβάμαι...

Φοβάμαι ό,τι δε θα προλάβω να κάνω όλα όσα θα ήθελα και δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς άλλος να τα συνεχίσει... Τόσα όνειρα και σχέδια θα μείνουν για πάντα κλεισμένα στο συρτάρι μου και μερικά μόνο στο μυαλό μου... Δεν είναι ο φόβος του θανάτου αλλά το γεγονός ότι δε θα έχω προσφέρει όλα όσα θα ήθελα... Είναι η θλίψη για το θάνατο του ιδεαλισμού και των συναισθημάτων που δε θα προλάβουν να μετουσιώσουν έστω το κοντινό μου περιβάλλον... Όσο κι αν έχω γράψει για την αγάπη ή το θάνατο καμιά λέξη δεν πρόκειται να απεικονίσει το μεγαλείο των συναισθημάτων που ένιωσα όταν έσβηνα στα χέρια της ή χθες που χάθηκα μόνος... Θα ήθελα όμως να πάρω την ένταση και τη δύναμη, να τη νιώσω να με διαπερνάει και να τη διοχετεύσω πάλι πίσω εξιδανικευμένη, ελεγχόμενη, σε μια ασφαλή μορφή... Αυτή είναι η μοναδική εγωιστική επιθυμία που δυστυχώς δε μπορώ να εκπληρώσω μόνος...

Μακάρι να προλάβω...

Welcome back...!

Πολύ χαίρομαι που είσαι πάλι κοντά μας Ν. ...
Μου έλειψες φιλαράκι...
Θα τα πούμε σύντομα...

Bάλτε εσείς ένα τίτλο

Κάποτε σερνόμουν στην άκρη του Σύμπαντος
Για να βρω ακόμα μια φωτεινή ψυχή
Να μου δείξει το δρόμο προς το κέντρο της ζωής
Μα κάθε φορά έχανα τα σημάδια...
Ώσπου βρήκα εσένα,
Φωτεινή μα κι απόλυτα σκοτεινή
Με την υπομονή χιλίων ζωών
Μέχρι να φτάσω και να μου το χαρίσεις
Για πάντα..

Σύρθηκα ως την άκρη του Σύμπαντος
Είδα τη λάμψη των ήλιων όλου του κόσμου
Για να μου πείς εσύ, ο σκοτεινός εαυτός.....

Σκέφτομαι του ήλιους τους μακρινούς
Θα 'θελα να 'μουν ένας απ' αυτούς
Πόθησα τη λάμψη που εκπέμπουν
Πόσα χρόνια πρέπει να περιμένουν
Για να τους προσέξουν
Συμπλέγματα εξ αποστάσεως
Ποτέ δεν περίμενα να 'ναι τόσο όμορφα
Τα χρώματα, τα σχήματα, η κίνηση
Παραδίνομαι στην παγερή νύχτα
Ξεχνώντας την ψυχή μου στο σκοτάδι
Αφήνοντας το φως της να περιπλανηθεί
Ακουμπάει τις επιφάνειες
Τις διαχωριστικές γραμμές της ζωής
Προστατευτικά τείχη απογοήτευσης
Ενάντια στο θάνατο, ενάντια
Ενάντια στην αγάπη, ενάντια
Ενάντια σε μένα, ενάντια
Σβήσε κι έλα μαζί μας, άνθρωπε
Λένε για μας αγαπημένη μου....

Βαριέμαι!!!

Πάει και το Πάσχα, πέρασε...

Χρόνια πολλά σου είπα;
Δε σου είπα βέβαια... μα που πήγαν οι τρόποι μου;
Χρόνια πολλά λοιπόν μικρέ...

Άντε να επιστρέψεις γιατί δεν έχω παρέα...

Και βαριέμαιιιιι!!!

Σαν όνειρο...

san oneiro.mp3

...Σαν όνειρο ξεκίνησες αυτή εδώ τη σελίδα, ακούγοντας αυτό το τραγούδι...
Ως όνειρο να είναι η κάθε μέρα στη ζωή σου...

Διακοπές...

Στα κρύα του λουτρού μας άφησες, Arco, μέρες ατέλειωτες...
Το κακό είναι πως θα λείψεις κι άλλο απ' την παρέα μας...
Ας όψονται οι διακοπές του Πάσχα...
Επιστροφή στην Ελλάδα για λίγο, οικογενειακή μάζωξη κλπ. κλπ. ...
Χαλάλι όμως, θα σε μονοπωλήσουμε όταν επιστρέψεις...
Προς το παρόν θα δοκιμάσω να αναπληρώσω για λίγο το κενό σου, αν και ξέρω πως είναι αδύνατο...
Καλό Πάσχα λοιπόν, να περάσεις όσο καλύτερα γίνεται και να θυμάσαι πως κάποιοι σε περιμένουν να επιστρέψεις...
Κι έχουν γίνει πραγματικά ανυπόμονοι!!!

Καλά να περνάς μικρέ...